Koncepcja NDT Bobath

Metoda Bobath została opracowana przez Berthe Bobath, fizjoterapeutka z Niemiec oraz jej męza Karela Bobath, psychologa.

Pracując z pacjentami ze spastycznością, zarówno niemowlętami jak i dorosłymi, Bobath zauważyła, że spastyczność nie zawsze jest jednakowa i ulega zmianie w zależności od pozycji złożeniowej pacjenta i punktów kluczowych: głowy, obręczy barkowej i miednicy.     

Bobath odkryła kilka pozycji zmniejszających spastyczność – zgięcie tułowia, zgięcie boczne tułowia, rotacja, protrakcja barku i miednicy. Zauważyła również, że leżenie na plecach to pozycja zwiększająca spastyczność, natomiast leżenie na boku i brzuchu zmniejsza ją. Starała się więc wyzwolić prawidłowe wzorce ruchowe w tych pozycjach, w których spastyczność jest najmniejsza.

Koncepcja  Berty Bobath jest do dziś stale rozwijana. Jest stosowana dla pacjentów po przebytych udarach mózgu lub innych urazach mózgowo-czaszkowych. Polega na badaniu i terapii pacjentów z zaburzeniami CUN rozwiązując problemy i zaburzenia funkcji, ruchu i tonusu mięśniowego. W tej metodzie kładzie się szczególny nacisk na normalizację napięcia mięśni odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowe wzorce ruchowe.
Koncepcja NDT Bobath uczy jak poruszać, jak pielęgnować, jak karmić i jak postępować przez 24 godziny z pacjentem, który doznał uszkodzenia w CUN. Jest formą rehabilitacji która nie określa sztywnych ram terapii i jest podatna na ciągłe polepszanie i modyfikowanie oddziaływań tak, aby osiągać zadawalający dla pacjenta efekt.